აბლაყი

1. მაღალი, მოგრძო, ახმახი.
    

   უშნოდ აწოწილი. აყლაყუდა. „იმას ჰქონდა აბლაყი თმა და პირი დაკენკილი“ (გრ. რჩეულოვის თარგ. „აღსარება მარიონ დელ ორბისა“, - „ცისკ“. 1865 წ., N ოქტომბრის გვ. 5)

2. მტრედის ჯიშიცაა
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.