საშუალება, მოხერხება, მანქანება; ხიბლი. ილათი – არაბ. ღალატი. ილეთი – მოყვარულის ზნეობით, ილათით შემკობილის თავის საკადრისი მოკითხვა. (წ. კ. ხელ. №790). „შნო, მშვენიერი შესახედაობა“ („ივ.“, 1900 წ. № 131 გვ. 3) შნო!?! „ლიბა–სტავრა ჩიოდა – ვაი თუ გლახ გამიცვთესო – უჯილაგოდ გამომჭრას, უილეთოდ შამკეროსო“. (ხალხ.). „წაჰსვლია ძველი ილეთი, წყლულად ჰქცევია ტყავი9ა“ (ვაჟა Iტ. სახელგ., გვ. 53.).
Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.
to main page 
top of page