ინადი (ინადჩი)

1. ჯიუტი, უჯიათი. „აგერ რაც თავბოსწრებივართ, ჩვენი შურიდამა და ინადიდამ არ ამოდიან“ (ა.ფურც. „ქიტესა“, 1890 წ., გვ.15). „იმავ თავითვე სულ შურსა და ინადში გვიდგანან“ (იქვე გვ. 26.).
2. ჯიბრი. ნათქვამია: ერთმანეთისა ინადითა სახლი აივსო ნაგვითა (ლ. არდაზ. 1936 წ. გვ.133). ინადი გაგიწიე და გული გავიქვავე. გამიგონია: რა ინადს მიწევო, შვილო... ვითომ რა ჯიბრში მიდგეხარო...
   See also: აჯამი
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.