კოშტი

1. შეკუმშული რამ, მაგარი. კოშტი სანთელი. „ამ კითხავმა მოატანინა კოშტი წმინდა სანთელი. ჩამოქნა კაცის სიგრძე პატრუქზე“ (ს. მგალ. 1, გვ. 32). „აშიკ კერიბმა გამოიღო თეთრის ცხენის ჩლიქიდგან კოშტი მიწისა“ („ცისკ.“, 1865 წ. №1, გვ. 7).
2. მაგარი. „კოშტი შაქარი“.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.