რაფათა

1. თონეზედ პურის მისაკრავი ბალიში. ეს სიტყვა – რაფათა – მერე გამრავლდა ხალხში: დაჩუმდი, თორემ მოვიდა რაფათაში. (დ.ჩ. 1033).
2. ყოფილა პურის საცხობი ბალიში, მაგრამ ტფილისში კი რაფათას ეძახიან პირისახეს. იტყვიან: ჰა, ჩუმად, თორემ მოვიდა რაფათაშიო!
3. ადამიანის სახე. „დასდე, თორემ რაფათაში მოვიდა“, ე.ი. სახეზე სილას გაგაწნავო. რაფათა მთაში კაცის სახელიცაა. საბას განმარტებით რაფათა ლავაშის დასაკრავი ბალიშია.
   See also: სიფათი.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.