არაქათი

1. არაბული სიტყვაა (საზოგადოდ სიტყვა, რომელიც ათი-თ ბოლოვდება, არაბულია) და სახელწოდებაა იმ მთის და ხეობისა, რომელიც მდებარეობს მექას აღმოსავლეთის მხრით. მექაში მიმავალი მლოცველები ამ ადგილას, ადათის მიხედვით, შეისვენებენ და ხმამაღლა კითხულობენ ყურანს („ათას ერთი ღამე“, აკად., 1931 წ., გვ. 111)
2. ღონე, ძალა, ჰოვსილა. „ეშმაკმა“ დაუწერა აკაკის „მეჩონგურეს“ შესახებ: „ძლიერ მწყინს, რომ აგრერიგად დახურდავდა მძლავრი მუზა - და არაქათ-გამოცლილი „ბნელ კედლებში“ შეიტუზა („ეშმ. მათრახი“, 1908 წ., N 19). არაქათი, ჩუბინიშვილი ამბობს - სომხურიაო.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.