ჭვინტაკი (ჭვინტი)

ქართ. წაღის ცხვრის ლანჩა ისე კეთდებოდა, რომ ულვაშივით ცხვირი ჰქონდა გამოწეული (თავადებს ეცვათ). „წაღებსაც მიღიდით? – მერე როგორ წაღებს... წინ ჭვინტი და კოხტა ქუსლები“ (ს. მგალ., „წარსულიდან“, „მოამბე“, 1899 წ., № 8, გვ. 54). ამბობენ უკანასკნელ კაცზედაც.