მოლოკვილი (მოლოკილი)

1. გარყვნილი, გაქსუებული, გამოცდილი.
2. მლიქვნელი.
3. გაქნილი, ორჭოფი. „ეს კანონიერი ყაჩაღი პირმოცინარი, კმაყოფილებით და არხეინად სტკბებოდა უკანონო ყაჩაღების ჩამორჩობით და ერთს წამსაც არ გაუვლია იმის ურცხვს, მოლოკვილს პირისახეზედ აზრს სინანულისას“ (ეკ. გაბ., „სარჩობელაზედ“, „ივ.“, 1892 წ., № 106). სიტყვიდან „აილოკა“.
4. უსირცხვილო. ამბობენ: ეს ადამიანი რა მოლოკვილი და გარეცხილია, ნეტავ დაბახანაში ხომ არ გაურეცხიათო.
   See also: ლირფი.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.