აფერუმ

1. ხმა მოწონებისა: ვაშა, ბრავო. „ნარვას ეძებს თავის ბაღის ნაცვალსა, ნოვაგოროდს ბროწეულის მარცვალსა. „აფერუმ, ამ სოვდაგარის საცვალსა“! (გოდერძის ლექსი, საქ. მუზ. ხელნაწ., N 1534, გვ. 12).
2. (სპარს.) აფერუმ - (რაფის „ჯალალედინი“, „Русская мыслъ“.). „...წავიკითხე „მეფე ლირის“ ქართული თარგმანი და ძალიან მოიწონეს. ასე იფიქრე, ქალებმა იტირეს და კაცები კი სულ აფერუმს იძახოდნენ“ (ილიას წერ. ცოლისადმი, პეტერბურგიდან, 1873 წ., 19/ XII). „აფერუმ, დედაკაცო, სიყვარულიც გცოდნია და მეგობრობაც“ (აკაკი, „ბაში-აჩუკი’, 1913 წ., გვ.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.