ყეფა

1. წამოშობით ხმის გამოცემას ნიშნავს. ყეფა მრავალი მნიშვნელობის შემცველია. „სალამი დავიყეფეთო“ (შოთა); ეს აქვს ვაჟას, ბაჩანას. „აბესალომ და ეთერის“ ხალხ. ვარიანტშიც გვხვდება: „ჩასვლა უნდა ჩაუვალსა, ჩანაყეფსა ყორნისასა“ (გრ. წერეთ. ჩანაწ.).
2. ტერმ. ყეფა წმინდა ქართ. მოვლენაა, ნიშნავს შეძახებას, შეკვნესას, შელაპარაკებას, შესიტყვებას. პირველად რუსთაველმა იხმარა. „ვით ბულბული, სტვენითა ყეფა მოუწყინარი“ („სახალ. საზანდ.“, 1873 წ.., გვ. 150). „... ვარდ – ზამბახი, ია – ვარდი, ბულბულთ ყეფა, სევდის ბაღი – აი ჩვენი ნაღვაწი“ (დ. ერისთ., კომედ. „საზოგადო საქმე“). „იადონი ხმას არაკრაკებს... ვითა მეტოქე; ბულბულიცა ვარდ შორის გაჰყეფს“ (ი. მჭედლ., ჟ. „ერი“ 1910 წ., N10).
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.