აშაქარი

1. ცრუ, მატყუარა, ყალთაბანდი, „რას ელაპარაკები მაგ აშაქარ დედაკაცს“ (ა. ცაგარ., „ხანუმა’, 1897 წ., გვ. 1130. „წვინტლაძე მაშო, ის აშაქარი, დაღუპა ხალხი, თავს დასცა ზარია“ (გ. სკანდ., „ორსულების კასსა“, 1908 წ., გვ. 5).
2. ანჩხლი, ჭინჭყლიანი, ჭირვეული.
3. უარისმთქმელი, მყვლეფავი.
   See also: თალაფქარი
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.