ტინგიცა (ტინგიცი)

1. თახსირი, ურიდალი. „შენ თავი დიდი ჭკვიანი გგონია, შე ტინგიცა სულელო“ (რ. ფავლენ., „მოამბე“, 1896 წ., № 1, გვ.34). „მე ხომ მთლად სოფლელი ტინგიცა ვიყავი, თავისუფლად აღზრდილი, ყოველ დისციპლინას მოკლებული“ (ეკ. გაბ. მოგონებიდან, „პიონერი“, 1934 წ., № 12, გვ. 24). „დიმიტრამ თავისი ცოლი პატარძალსავით მორთო, მე კი ტინგიცად გადამაქცია“. (ა. ჯაჯან. „მნათ.“, 1934 წ., № 1 - 2. გვ. 105).
2. სულელი, მასხარა, ატაცებული.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.