შატაბუტა (შეტაბუტა)

1. არასერიოზული, ცანცარა, ტუტრუცანა (ქალზე იტყვიან).
2. „ჩქარი და უგვანოდ მოუბარი“ (დ. ყიფ.). „ერთი შატაბუტა ვინმეა“ (რ. ერისთ., ტ. IV, გვ. 30). ამ სიტყვის თქმა იცოდნენ ლოტოს თამაშის დროს.
   Source: გრიშაშვილი იოსებ, ქალაქური ლექსიკონი: (საარქივო მასალა)/[გამოსაც. მოამზადა რუსუდან კუსრაშვილმა]. – თბ.: სამშობლო, 1997 (სამშობლო). – 304გვ.