ფაფაფ-ი (ფაფაფის)

1. სახელი იფაფუ(ნ), უფაფუანს ზმნათა

   ტივტივი; ფოფინი

   .
    

   ზღვაქ ოფაფუუ თე ნიში

   ზღვამ ატივტივა ეს ნავი.

   See also: ეფაფაფა (ეფაფაფას), ოფაფაფუ (ოფაფაფუს), ფაფინ-ი (ფაფინს), ფაფუა (ფაფუას)
2. ხამხამი (თვალისა).
    

   მუჭო რე თოლემს უფაფუა!

   როგორაა, თვალებს ახამხამებ!

   ჟი მიმინო ქიგლახე დო თოლეფც ვაუფაფუანდჷ

   ზევით მიმინო იჯდა და თვალებს არ ახამხამებდა.: ი. ყიფშ., გვ.76

3. რხევა, რხევით სიარული.
    

   ოში ბოგა მინომილებუ, ართი ვადომფაფუაფუ

   ასი ხიდი გადამივლია, (და) ერთხელ არ შევრხეულვარ. : ქხს, 1, გვ.235

   შარას მეურსინი, მიიფაფუ

   გზაზე რომ მიდის, მიირხევა (მიქანაობს).

4. რევა (ბევრისა)
    

   ჯგირი ვამაარე ქიანას, ნაბეტანს იფაფუ ხარხი

   კარგი არ მოელის ქვეყანას, ნამეტანს ირევა ხალხი.

   ფაფაფი თოლიში

   ხამხამი თვალისა. გადატ. შეშინება.

   ჯოღორ ულალუნდუნი, თოლიშა ვადუფაფუაფუ

   ძაღლი რომ უყეფდა, (იმას) არ შეშინებია (თვალი არ დაუხამხამებია).

   იფაფუ(ნ) (მხოლოდ აწმყოს წრის და 4 სერიის მწკრივებში) გრდუვ. ვნებ. ირევა; ტივტივებს.

   ოფაფუანს (ოფაფუუ

   აატივტივა

   უფაფუაფუ

   უტივტივებია

   ნოფაფაფუე(ნ)

   ატივტივებდა თურმე) გრდმ. ატივტივებს.

   ოფაფალი

   მიმღ. ვნებ. მყ. რისამე (ვისმე) ირგვლივ სატრიალო, საზრუნავი.

   ოფაფაფალი

   იგივეა, რაც ოფაფალი.

   დოფაფაფილი

   მიმღ. ვნებ. წარს. ატივტივებული, ადგილიდან მჩატედ დაძრული.

   ნაფაფეფი

   მიმღ. ვნებ. წარს. მოვლის თვალსაზრისით ნაზრუნი, ნაფოფინები

   Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..