კანკუა (კანკუას)

1. სახელი კანკუნს ზმნისა

   ღეჭვა; უმადოდ, ძალით ჭამა

   .
    

   კანკუნს (დოკანკუ

   დაღეჭა

   დუუკანკუ

   დაუღეჭავს, შეუჭამია

   დონოკანკუე(ნ)

   დაღეჭავდა, შეჭამდა თურმე) გრდმ. ღეჭავს; ჭამს.

   ოკანკალი

   მიმღ. ვნებ. მყ. საღეჭი; სახემსო; საჭმელი.

   ნაკანკა

   მიმღ. ვნებ. წარს. ნაღეჭი; ნაჭამი.

2.  

   კანკ: ოკანკუ

   დაჭრა, მაგ., ხორცისა (ნ.მარი).

   Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..