რგილ-ი (რგილს)

1. მიმღ. ვნებ. წარს. ორგუანს ზმნისა

   დარგული

   .
   See also: რგელ-ი (რგელს), რგილუ (რგილუს), სირგილე (სირგილეს)
2. გრილი; ცივი.
    

   რგილი გურით ფუჯი ირემქ ვეჭვალუა

   გრილი გულით ფური ირემი არ მოიწველაო.

   რგილი ჭკიდი ვამაპალუუ:

   ცივი მჭადი არ გამაჩნია (მომეპოვება). ქხს, 1, გვ. 172 ~

   რგილით ბჭუნცია დო ჩხეთია

   ცივიც მწვავსო და ცხელიცაო.

   რგილი

   შური სიგრილე.

   Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..