რზაფა (რზაფას)

1. ზაფრა; ბოღმა, წყენა, ნაღველი, სიმწარე.
    

   დათხიაში მორინათჷ გორჩქინელი ორე რზაფა

   დაშორების მოდგომით (მოსვლით) გაჩენილია წყენა.

   თქვან ჸოროფა ირკოს ჭუნსუ, გურიშა მიაკათუ რზაფა

   თქვენი სიყვარული ყველას წვავს, გულს ედება ზაფრა.

   თქვან ხოლოს მითი რენი, გურიშა მიაკათუ რზაფა

   თქვენს ახლოს ვინც არის, გულს ედება ზაფრა (ემართება გულის ზაფრა).: კ. სამუშ., ქართ. ზეპ.,

   გვ. 55

2. რძაფა
   შეშინება.
    

   ქემერთჷ თექინ, ირ კოს ერზაფუ დო ქაშაციუ დიხას

   ეს რომ მივიდა, ყველას (ყოველ კაცს) შეეშინდა და მიწაზე დაცვივდა. : ქხს,

   2, გვ. 142

   Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..