სახელი ერზაფებუ(ნ) ზმნისა წყენა, გულის წასვლა; დანაღვლიანება.
- ქიმერთჷ თექინ, ირ კოს ერზაფუ დო ქაშაციუ დიხას:
- რომ მივიდა ის, ყველას (ყველა კაცს) ეწყინა და დაცვივდა მიწაზე. მ. ხუბ., გვ. 162
- ერზაფებუ{უ}(ნ) (ერზაფუ
- ეწყინ
- რზაფებუ
- სწყენია
- ნორზაფუე(ნ)
- სწყინდა თურმე) გრდუვ. ვნებ. ეწყინება, ეზრაფება; შეეშინდება
Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..