ასრულებდნენ დიდმარხვის პირველ კვირას. გამოაცხობდნენ ერთ დიდს ოთხკუთა მჭადს - ბადიდ ჭკიდს; აგრეთვე, შვიდ ცალ პაწია, მრგვალი ფორმის ზნახარს. ოჯახის უფროსი მივიდოდა კერასთან, ბადიდ მჭადს ხელით აბრუნებდა, პაწია ზნახარებს ცეცხლში ჩაჰყრიდა და, რომ დაიწოდა, იტყოდა
- შქვით ტიანობაშ მოზოჯუაშახია, შქვით წანაშა უბადო შორიშა ქოგომრაჸია, სოშა ზნახარს კერიაშე ვეკნივღანთია, შქირენა დო ჸუმენიშე დამიფარითია
- შვიდი ტიანობის (მტევნობის) მობრძანებამდეო, შვიდ წლამდე ავი შორს გაგვიქარვეო (გამიდენეო);
- სანამდე ზნახარს კერიიდან არ გამოვიტანთო, (მანამდის) შიმშილისა და წყურვილისაგან დაგვიფარეო (ს. მაკალ., გვ. 311-
- 312).
Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ..
to main page 
top of page