ქაქალუა (ქაქალუას)

1. სახელი უქაქალუანს ზმნისა

   ქიქინი, ქროლვა, სიოს ბერვა; ფრიალი.

    

   გითვორექ ცაცხვი (//ცაცხუ) ჯინს, ბინდი მიქაქალუანს: ი. ყიფშ., გვ. 131 — ვდგავარ ცაცხვის ძირში, ბინდი მინიავებს.

   ცხვაცხვიშ ჯინც გუთვორექ, ბორია მიქაქალუანს: ქხს, 1, გვ. 149 — ცაცხვის ძირში ვდგავარ, ქარი მიქიქინებს. 2.

2. ფაფხურობა, არასეროზული მოქმედება; აჩქარება საქმეში.
    

   მუთუნიშა დუდიქ ვეგიადგინუ, იქაქალუ

   ვერაფერს თავი ვერ დაადგა, ფაფხურობს (ჩქარობს).

   ქაქალანს (იყენ. იქაქალუ

   იქიქინა (ნიავმა)

   უქაქალინუ

   უქიქინებია (ნიავს)

   ნოქაქალუე(ნ)

   უქიქინებდა, უნიავებდა თურმე) გრდუვ. საშ.- მოქმ. ქიქინებს (ნიავი).

   იქაქალუ(ნ) (იქაქალუ თიქ

   იფაფხურა მან, უქაქალინუ უფაფხურია, ნოქაქალუე(ნ) ფაფხურობდა თურმე) გრდუვ. ვნებ. ფაფხურობს, ფაციფუცობს; ქიქინებს, ნიავი ქრის.

   Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ.