ლექსიკონებიTop 10 Feedback Loginმეგრულ-ქართული ლექსიკონი
ა ბ გ დ ე ვ ზ თ ი კ ლ მ ნ ო პ ჟ რ ს ტ უ ფ ქ ღ ყ შ ჩ ც ძ წ ჭ ხ ჯ ჰ ჲ ჸ 
ჸ ჸა ჸე ჸვ ჸი ჸო ჸუ ჸჰ ჸჷ ჸჸ
ჸუ̂ ჸუა ჸუბ ჸუდ ჸუი ჸულ ჸუმ ჸუნ ჸუო ჸურ ჸუტ ჸუჩ ჸუც ჸუჯ ჸუჰ ჸუჲ
Suggest a term Print version

ჸურაფ-ი (ჸურაფის)

ლაზ. ყურ: პყურაფ ვყვირი, ვილანძღები (ნ. მარი).
ყვირილი; ყმუილი.
 
გერეფიში ჸურაფითჷ რჩქილა ვარდჷ დღაში, სერცჷ
მგლების ყმუილით სმენა არ იყო დღისით, ღამით.
ჸურანც ჯოღორი, გერი, ტურა
ყმუის ძაღლი, მგელი, ტურა.
ჯოღორი ჸურანს, მიდგა იჸიინი, დოღურუ თი კუნთხუსუ
ძაღლი ყმუის, ვიღაც იქნება, მოკვდება იმ კუთხეში.
See also: ჸურა (ჸურუას), ჸურუა (ჸურუას)
Source: მეგრულ-ქართული ლექსიკონი = Megrelian-Georgian dictionary : [3 ტომად] / ოთარ ქაჯაია ; [სარედ. საბჭო: თ. გამყრელიძე (მთ. რედ.) [და სხვ.]]. - თბილისი : ნეკერი, 2001. - 29 სმ.
to main page Top 10 • Feedback • Login top of page
© 2008 David A. Mchedlishvili XHTML | CSS Powered by Glossword 1.8.9