XVIII საუკუნეში განმანათლებლობის წიაღში ჰედონისტურ მორალზე დაყრდნობით აღმოცენდა და ევროპაში ე.წ. „მსუბუქ პოეზიაში“ პოვა გამოძახილი. მის ქვაკუთხედს კეთილსვეობისა და განცხრომისკენ ადამიანის ბუნებრივი სწრაფვა წარმოადგენს. ამქვეყნიური სიამოვნებით ტკბობის სენსუალისტური მოტივი ასევე დამახასიათებელია აღმოსავლური, კერძოდ შუა საუკუნეების კლასიკური სპარსული პოეზიისათვის, მაგრამ სპარსული ჰედონისტური პოეზია არსებითად განსხვავდება ევროპულისაგან, რომელიც ძირითადად ანაკრეონტული ხასიათის იყო. ანაკრეონტის მელიკაში მხიარულება და დროსტარება თვითმიზანია.
Source: ლიტერატურული ძიებანი №26 - თბ., შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტი, 2005