სიტყვის ყოველ მარცვლის შემდეგ ჩაისმის თანხმოვანი „წ“ ან „ფ“, ხმოვანი კი წინამარცვლის რჩება; ანდა, სიტყვას ორად ყოფენ და წინაუკმო სმენ. მაგ.: „ქაწალოწო, მაწაკოწოცეწე!“ „სიფიყვაფარუფულიფი“ „კვი-ლე სა-ლომი რია-სწო, ძუ ყოს-ი და-გინ დია-ხვა“.
Source: ბერიძე ვუკოლ. სიტყვის კონა იმერულ და რაჭულ თქმათა; Беридзе В. Грузинcкiй (картскiй) глоссарiй. С.-Петербургъ, 1912