თავანკარ-ი

1. ქართლ.

   თავი, არჩეული, საუკეთესო; წმინდა, შეურეველი, (შ. ძიძ.,ნ. კეცხ., პ. ხუბ.) შდრ.: ნ. ჩუბ., დ. ჩუბ., ქეგლ.

    

   „თ ა ვ ა ნ კ ა რ ი ღვინო.“

2. მთიულ.

   კარგი, საუკეთესო, ჭკვიანი (კაცი) (ლ. კაიშ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა: წ. 1/ [შემდ.: ალ. ღლონტი].- თბ.: განათლება, 1974