სათარ-ი

1. მოხ., მთიულ., ფშ.
   მთიდან თივის ჩამოსათრევი ან ზვინის ქვეშ დასადები მეჩხერი ლასტისებური წნული არყისა (დიალექტ., 563); არყის წნელის ჩელტი, ხმარობენ თივის ქვეშ დასადებად (ო. ქაჯ.); მთიდან თივის ჩამოსათრევი ფიჩხის ლასტი (ლ. კაიშ.); უღელი ხარის ან კამეჩის მიერ თრევით მოტანილი შეშა, მორი (ი. ქეშიკ.).
2. იმერ., აჭარ.
   მთის კალთაზე გაკეთებული გზა ხეების ჩამოსაგორებლად, ჩამოსაცურებლად (ვ. ბერ.); თავქვე დასაცურებელი (ხეების) ღარობი, - შურო (ს. ნიჟარ.).
   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.