აყალო

1. თუშ., კახ., იმერ., ლეჩხ., ქსნის ხეობ.)
   მოუსავლიანი მიწა ( პ. ხუბ.); მიწა, თიხა წითელი, ჩვეულებრივ იყენებენ ქვევრის თავის საგლესად, ჭურჭლის გასაკეთებლად ( დიალექტ., 603, 669, 675; ვ. სომხიშვ.). შდრ.: საბა, დ. ჩუბ., ქეგლ.
2. ქართლ.
   რბილი მიწა, მსუბუქი სამუშაო; ა ყ ა ლ ო ა დ გ ი ლ-ი კარგი დასათესი. კარგი მოსავლიანი ადგილი (შ. ძიძ., ანგარიში).
   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.