ბაგა, ბაგა-ჲ

1. ქართლ., ქიზიყ., ფშ., თუშ., გურ.
   გადაფიცრული ან მოწნულ-გადაღობილი ადგილი ბოსელში (გომში), ბაკში ან ეზოში საქონლისათვის საკვების ჩასაყრელად (ლ. ლეონ.; დიალექტ., 634; ს. მენთეშ., 1; დილექტ., 589; თ. უთურგ., ა,ღლ.). შდრ.: საბა, ნ. ჩუბ., დ. ჩუბ., ქეგლ.
2. ქართ.

   ახალგაზრდა, ახალჩაყრილი ვენახი ( ს. ძიძ., ნ.კეცხ., პ. ხუბ.). შდრ.: საბა, ნ. ჩუბ., დ. ჩუბ., ქეგლ.

3. კახ.

   წისქვილის ზედა ქვის გარშემო ხის ან რკინის რკალი, რომ ფქვილი არ გაიბნეს (ა. მარტ., გ. იმნ.).

4. ქიზიყ.

   ქვევრის პირის გარშემო გაკეთებული მოქვაბული, რომ სარქველდახურული ქვევრი მაინც მიწის პირის დაბლა იყოს და სარქვლიანი ქვევრის პირის გარშემო ხელის შემოსმა შეიძლებოდეს (ს. მენთეშ., 2).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.