ბაკ-ი

1. ქართლ., თუშ., მთიულ.

   ცხვრის სადგომი, შემოზღუდული ყორით ან ღობით ( ა. ღლ.:თ. უთურგ.; დიალექტ. 566; 577). შდრ.: საბა, ნ. ჩუბ., დ. ჩუბ; ქეგლ.

2. მესხ.

   ძველებურ მიწურ სახლში შესასვლელი, ვიწრო დაბნელი დერეფანი (ი. მაისურ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.