ბალყუმ-ი

1. ქართლ., ხევსურ., მოხ., ლეჩხ.

   სუფთა ფხვიერი მიწა (შ. ძიძ., ნ. კეცხ., პ. ხუბ)., მიწის ნიადაგი (ო. ქაჯ.), შავი ნიადაგი (ო. ქაჯ.), ქვახარევი მიწა, რბილნარი (მ. ალავ., 2.)

2. ქიზიყ.

   ბალღამი, ჩირქი, ბალყი; გადატ. მწარე, უსიამოვნო ადამიანი (ს. მენთეშ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.