ბექ-ი

1. ფშ., ქიზიყ.

   წყლისაგან მეწყრისაგან ჩამოხრამული ადგილი, კბოდე ( ვაჟა - ფშ. მც. ლექსიკ.); მაღალი და სწორი ადგილი, პლატო (დიალექტ., 589); სიგრძეზე ოდნავ ამაღლებული ადგილი, გრძელი გორაკი ( ს. მენთეშ.. შდრ.: ქეგლ.

2. ქართლ.

   კერპი, გაუტეხარი, შეუპოვარი (კირიონი).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.