ტაფა

1. გურ., ზ. იმერ.

   ბუხრისძირა ქვა, რაზედაც ცეცხლს ანთებენ (ა. ღლ.; ქეგლ).

2. ლეჩხ., იმერ.

   ყურძნის საწნეხი მოწყობილობის ქვის საყრდენი ნაწილი, რომლის ღარიდან გადმოდის ტკბილი (ქეგლ).

3. ხევსურ.

   ძველებური თოფის პირისწამლის ადგილი (ი. ჭყონ.).

4. იმერ.

   მარხილის ხელნების შემართებელი ლარტყა კოფის ქვემოთ (ქეგლ.)

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.