ტიალ-ი

1. ფშ.

   სულ ამოგდებული, მთლად დაქცეული (ვაჟა, I, ა. შან.; საბა' ნ. ჩუბ.; დ. ჩუბ.; ქეგლ).

2. გურ.

   ღია ფერისა (გ. შარაშ.).

3. გურ.

   ნათელი, გარიჟრაჟი, გათენება; გ ა ტ ი ა ლ დ ა გათენდა, განათდა (ვ. ბერ.; ს. ჟღ.; ა. ღლ.).

4. გურ.

   ცარიელი, ტიტველი ადგილი; გ ა ტ ი ა ლ ე ბ ა დაცარიელება, მოტიტვლება; ტ ი ა ლ-ი მ ი ნ დ ო რ ი ცარიელი, მოტიტვლებული მინდორი (ა. ღლ., ქეგლ).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.