ბიგა, ბიგა-ი

1. ფშ.

   წვრილი თაგვი მინდვრისა და ტყისა, წვრილი ცხვირი აქვს ( თ. რაზიკ., „ივერია“, N% 128, 1900; ი. ქეშიკ.).

2. ფშ., ქვ. იმერ., გურ., ლეჩხ.

   1. ხის ნაჭერი, რამესთვის გასამაგრებლად შეყენებული ( ი. ჭყონ.; პ. ჯაჯან., X I, 244); 2. ორ ან სამთითი, ფიწალი ( ა. ღლ.; მ. ჩიქ.; დიალექტ., 662); 3. ბ ი გ ა ( ჭან., მეგრ.) ჯოხი ( Н. Марр, Грам. чанского языка, 1910, ლექსიკ.; И. Кипшидзе, Грам. мингрельского языка ,1914 ,ლექსიკ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.