ბოძალ-ი

1. ლეჩხ.

   საბოძე ხე, ხის თავზე ორი ტოტია, ორივეს თანაბარი სიმსხო აქვს (მ. ალავ., ზეპირსიტყვ., 142).

2. გურ., გუდამაყარ.

   ლახვარი. ორპირი ისარი ( ა. ღლ., I); ისარი ( დიალექტ., 571). შდრ.: ქეგლ.

    

   „გულს ბ ო ძ ა ლ ი უნდა ვიცე“.

   See also: ბორძალი
   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.