ფარფალ-ი

1. გურ.

   ფრიალი, ფარფარი; ფ ა რ ფ ა ლ ო ფ ს ფრიალებს, მაგ. დროშა (ა. ღლ.).

2. იმერ.

   ქვევრის თავი, რაზედაც სარქველს ათავსებენ (პ. ჯაჯან., IX, 262).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.