ქალა

1. ხევსურ., გუდამაყ., მთიულ.

   კნინ.-მოფერ. ქალი (დიალექტ., 557); გაუთხოვარი ქალი, ქალიშვილი (დიალექტ., 574); გოგონა 9-10 წლამდის (ლ. კაიშ.).

2. ქიზიყ.

   1. კარ-ფანჯარის ჩარჩოს ზემოთა ნაწილი; 2. ქუდის ზემო ნაწილი, ცა; 3. თავის ქალა, ქოჩრის ბრტყელი ნაწილი, თხემის ბრტყელი ნაწილი, რომელიც თითქოს თეფშივით ადევს თავს; 4. ქალური ყოფა-ქცევა (ს. მენთეშ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.