ქარაფ-ი

1. ხევსურ., ფშ.

   დიდი ლოდი; ციცაბო კლდე (ა. ჭინჭარ., 275); უსწორ-მასწორო ზედაპირის მქონე მაგარი კლდე (დიალექტ., 595).

    

   "დაღმარხეს წვერის ძირშია, ზედ ქ ა რ ა ფ ს დასცემდიანა".

   See also: ქარაპი
2. იმერ.

   თხელი, მეჩხერი ტყე, ვენახი, ნათესი . . (ქეგლ).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.