ღარღილ-ი

1. გურ.

   ხმამაღლა ძახილი, ყიჟინა საქონელთან ნადირის მოხდომის გამო (გ. შარაშ.); ხმამაღალა ლაპარაკი (ს. ჟრ.); ძახილი, ყვირილი, შეძახება მხეცისათვის; დ უ უ ღ ა რ ღ ი ლ ა შეუძახა, შეუყვირა მხეცსა (ა. ღლ.).

    

   "რაცხა შ ე ღ ა რ ღ ი ლ ე ბ ა ს ა ვ ი თ იყურება, გელი ხომ არაა, ნეტაი?"

   See also: ღარღალი 1
2. ლეჩხ.

   სურვილის აღძვრა (მ. ჩიქ.).

3. ფშ.

   ბოღმა, ჯავრი, დარდი (ვაჟა-ფშ. მც. ლექსიკ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.