ყაჭ-ი

1. გურ., აჭარ.

   აბრეშუმის ჭია; 2. აბრეშუმის პარკის ნარჩენი ძაფის ამოხვევის შემდეგ; მიწაში გადამგბარი აბრეშუმის პარკის ნარჩენი, რასაც ასუფთავებენ და უხეშ ძაფს ართავენ (ა. ღლ.).

2. ქიზიყ., გურ.

   ნაცარტუტში მოხარშული (უმთავრესად პეპელაგამოსული) პარკი ან პარკის გამონახადი პერნგი, რომელსაც თითისტარზე ართავენ საშინაოდ ძველმანების დასაკერებლად (ს. მენთეშ.); ბოჟი გამოხრშული (საბა; ნ. ჩუბ.,; დ. ჩუბ.).

3. ხევსურ., თუშ.

   კოჭის ძაფი, საქარგავ-საკერავი მასალა (ა. ჭინჭარ., 263); კოჭის ძაფი (თ. უთურგ.).

    

   "ჩოჴა მავართვი ორშიანიო, თათი, ბაჭიჭი - ყ ა ჭ ი ს ა ი ო".

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.