ბუხუა, ბუხუა-ი

1. ქსნის ხეობ.

   კოჟრიანი ხისგან გათლილი ურო (ვ. სომხიშვ.); ბ უ ჴ უ ი ნედლი კუნძი ( საბა).

2. გურ.

   მსუქანი, ცელქი და ღონიერი ბიჭი (ა. ღლ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.