ცანდ-ი

1. გურ.

   წვივის უკანა მხარე ქუსლებს ზემოთ (ს. ჟრ.); ბარძაყი (ა. ღლ., გურ.).

    

   "მაგანა კურდღელს ქე გამიეცვა უკანა ფეხის ც ა ნ დ შ ი."

2. გურ., იმერ.

   მსხვილი თოკი, რომლითაც ცხენის კავს გამართავენ ხოლმე (ა. ღლ.; პ. ჯაჯან.); ჟინჟღი, წირეხი (ვ. ბერ.).

3. მესხ.

   ურმის ნაწილია, ხის რგოლი, შიგ უღლის თოკს ან ჯაჭვს გაატარებენ, რომ ძირს არ ეთრეოდეს (ი. მაისურ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.