ნამბულ-ი

1. იმერ.

   ზამთრის სითბო, თოვლს რომ დნობას დააწყებინებს (ი. ჭყონ.); ნოტიო, ნესტიანი, ნამიანი (ქ. ძოწ.).

2. ზ. აჭარ., ზ. იმერ.

   წვიმით ბუნებრივად დალბობილი (მორწყული) მიწა (შ. ნიჟარ.); ნამიანი, დანამული (ბ. წერეთ.); ნოტიო, ნესტიანი, ნამიანი (ქ. ძოწ.).

   See also: დანამბულება
   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.