ჭარ-ი

1. რაჭ.

   დაბალი, ნოტიო ადგილი, ლენჭყი, ჭენჭყი (ვ. ბერ.; შ. ძიძ., 218)

2. ფშ., თუშ.

   გველისაგან გაზაფხულზე განაძრობი ქერქი (თ. რაზიკ., "ივერია", № 157, 1900; ი. ჭყონ. ); განაძრობი კანი გველის, აგრეთვე ფრინველის ფეხისა (ი. ქეშიკ.); ტყავზე, ადამიანის კანზე ანაძრობი, ანაფხეკი (პ. ხუბ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.