ხარიხა, ხარიხა-ჲ

1. ლეჩხ., ქართლ.

   რიკული, აივნის მოაჯირი (მ. ალავ., ზეპირსიტყვ.); ლატანი, ჭოკი ორ ბოძზე გადებული რამეს გადასაკიდებლად (შ. ძიძ., ნ. კეცხ., პ. ხუბ.).

2. მოხ.

   ურმის გვერდითი ფიცარი; მოაჯირის ნაწილი, რიკულებზე გადებული ხე (ო. ქაჯ.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.