ხაშარ-ი

1. გურ.

   1. ხვეული მცენარის (მაგ., ლობიოს) გრძელი ამონაყარი, რომლითაც იგი სარს (რჯღას) ეხვევა (სიმინდი ზრდის დასასრულს ამოიყრის ხაშარს); 2. აკიდო (გ. შარაშ.); ძაფზე ასხმული ვაშლი, მსხალი, პური, ბალი, ფეხსაცმელი და მისთ.; ა ხ ა შ რ უ ლ-ი ასხმული, აკიდოდ გაკეთებული (ა. ღლ.).

    

   "ერთი ხ ა შ ა რ ი წაბლი."

2. ლეჩხ.

   თოში, თრთვილი (მ. ალავ., 1).

3. აჭარ.

   ლობიოს სარი; ხაშარი-ხესარი (პ. ჯაჯან.).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.