ხვედა

1. ფშ., თუშ., ქართლ., კახ., მესხ., ქსნის ხეობ.

   კვერი, ჩაქუჩი, პატარა ურო ხისა; მოკლეტარიანი ხის ურო ( ვაჟა, I, II, ა. შან. ); ხის საბეგველი, რომელსაც თავთავის კონების გამოსალეწად ხმარობენ (დიალექტ., 645; ა. მარტ., გ. იმნ.; ი. მაისურ.; ვ. სომხიშვ.).

2. ხევსურ.

   ხვადი (ლ. ლეონ.).

    

   "თორმეტი ხ ვ ე დ ი ძაღლი მყავს, არსად გაუშვა მგელია."

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.