ხვირ-ი

1. მოხ.

   გამხმარი ჩალის ან თივის ღერო (ქეგლ).

2. გურ.

   ფხვირი, მტვერი; ხ ვ ი რ ი ა ნ-ი მტვრიანი (ა. ღლ.).

3. მთიულ., იმერ., რაჭ.

   სასუქის საზიდი ლასტი (ლ. კაიშ.; ქეგლ).

4. ლეჩხ., ზ. იმერ., ოკრიბ., რაჭ.

   თევზის საჭერი გოდორი (მ. ალავ., 1); ძარი (ბ. წერეთ.); დაბალკედლიანი ძარი (მ. ალავ.); სანაკელო გოდორი (შ. ძიძ., 219).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.