ხოხ-ი

1. ლეჩხ.

   ხეზე ცოცვა, ცოცვით ასვლა (მ. ჩიქ.).

2. ხევსურ., ფშ., თუშ., მოხ.

   სალესავი ქვა (ა. ჭინჭარ., 275; თ. რაზიკ., "ივერია", № 153, 1900; ი. ჭყონ.; ი. ბუქურ., № 139; დიალექტ., 565; ო. ქაჯ.); რიყის ქვა (ქეგლ).

3. გურ.

   ძალა, ღონე (ა. ღლ., გურ.).

    

   "სამი ვერსი გადვირბინე, მარა აღარ მაქ ხ ო ხ ი ა."

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.