ხრო-ი

1. გურ., ფშ., იმერ.

   ხროვა, მგლის ჯოგი (ა. ღლ.; ქ. სიხ.); ჯოგი, ფარა (ი. ქეშიკ.; ვანი, ნ. აგიაშვილი).

2. გურ.

   გადატ. მაღალი, აყლაყუდა, უშნო კაცი (ა. ღლ., გურ.).

    

   "მევიდა აი ხ რ ო ი ყაძახი და დამიწყო ლაპარაკი."

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.