ხროგ-ი

1. იმერ.

   ხმელი, გამხდარი და დიდი, ხროხი (ვ. ბერ.).

2. რაჭ.

   შავყურძნიანი ვაზის ჯიშია (ქეგლ); ძალიან ხნიერი, მიხრწნილი კაცი ან საქონელი (ჭიორა, მ. რეხვიაშვილი).

   Source: ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.